Rozdział 1

 Życzę ci od­wa­gi, jaką ma słońce, które codzien­nie od no­wa wschodzi nad wszelką nędzą świata.

Niektórzy po za­pad­nięciu zmro­ku już nie pot­ra­fią uwie­rzyć w słońce. Bra­kuje im tej od­ro­biny cier­pli­wości, aby docze­kać nad­chodzące­go po­ran­ka. Kiedy prze­bywasz w ciem­nościach, spójrz w górę. Tam cze­ka na ciebie słońce.

Ono nie omi­ja ni­kogo. Ciebie też nie omi­nie,
Jeśli nie scho­wasz się w cień. Z każdym dob­rym człowiekiem, który za­mie­szku­je ziemię, wschodzi ja­kieś słońce.
~Phil Bosmans

              Gdy słońce dopiero co ukazywało swoje małe promyczki dając tym początek nowego poranka ja już byłam na nogach i pakowałam swoje rzeczy. Miałam przeczucie, że stanie się coś złego, a w dzisiejszych czasach można się zdawać tylko na instynkt. Na moment odwróciłam się do okna, by jeszcze przez chwilkę móc rozkoszować się małym drobiazgiem.
           Westchnęłam głęboko. Dużo się pozmieniało przez te kilka miesięcy. A może tygodni? Nie wiem, już nie obchodzi mnie coś tak błahego jak czas. W zasadzie nic już się nie liczy. Poza życiem. Zamknęłam oczy i dałam promieniom otulić moją twarz. Chociaż tego nie widziałam wiedziałam, że moje ciemnokasztanowe włosy połyskują, odbijając poranne światło. Kiedyś pewnie nie zwróciłabym na to uwagi, ale tak jak mówiłam wcześniej - czasy się zmieniły. Przez chwilę, gdy czułam na sobie to przyjemne ciepło, to wszystko wydawało się takie... proste. Niestety, jest do dupy, i nic z tym nie zrobię.
            Otworzyłam oczy i wróciłam do swojej szarej rzeczywistości. Wzięłam podręczną torbę i przełożyłam ją przez ramię. Nie potrzebuję wygody, żadnych kosmetyków czy innych pierdółek, dlatego poręczna torba w zupełności mi wystarczy.
            Nagle coś wielkiego przywarło do okna, a z mojego gardła wymsknął się zduszony krzyk. Nie czekając na dalszy rozwój akcji wybiegłam z malutkiego pokoiku i skierowałam się do sypialni pozostałych członków rodziny (jeżeli można to tak nazwać). Pomijając ceregiele z ,,nie budzeniem śpiącego'' wparowałam do pokoju mamy i brata, a drzwi rąbnęły o ścianę, co w zasadzie odwaliło za mnie całą robotę.
- Co... co się stało? - spytała oszołomiona Annie. Była ona moją macochą, w zasadzie ją lubiłam, ale potrafiła dać człowiekowi w kość. Chciała, abym zwracała się do niej po imieniu. tak po prostu, chyba dla lepszej ,,więzi''.
- Atak. Bierz David'a. Ja spakuję rzeczy. - i wybiegłam w kierunku naszej mini garderoby. Wzięłam byle jaką torbę (trochę większą niż moja, by pomieścić rzeczy nas wszystkich) i szybko wpakowałam do niej jak najwięcej ubrań.
            W tej samej chwili Annie oraz David, mój ośmioletni brat, wybiegli z sypialni. Napotkałam spojrzenie macochy i zaczęłyśmy prowadzić błyskawiczną ,,tajną'' rozmowę. Równocześnie usłyszeliśmy głośny trzask tłuczonego szkła.
Cholera.
           Błyskawicznie podbiegłam do przerażonych domowników. Już wcześniej słyszeliśmy o atakach, ale jeszcze nigdy czegoś takiego nie przeżyliśmy. Chwyciłam brata za rękę a on chwycił Annie. Zbiegliśmy po schodach niemalże potykając się o własne stopy. Już dobiegliśmy do drzwi, kiedy z górnego piętra dało się słyszeć przeraźliwe krakanie. Niegdyś drzwi mojego pokoju wyleciały z zawiasów i wylądowały na drugim końcu korytarza.
- dlaczego to cholerstwo nie chce się otworzyć! - wrzasnęła spanikowana Annie, starając się wsadzić drżącymi rękami klucz do zamka frontowego wejścia. Jeżeli się nie pospieszymy w najlepszym przypadku przeżyje dwójka z nas. Nie wiem dlaczego, ale nie mogłam oderwać wzroku od ogromnego kruka. Karciłam się za to w myślach, wyzywałam, lecz nic nie mogłam na to poradzić. Stałam jak wryta w ziemię i jak zahipnotyzowana obserwowałam ruchy ów stwora.
          Od jakiegoś czasu bardzo często zdarzały się takie sytuacje. A przynajmniej tak ludzie mówili. ,,Od jakiegoś czasu'', to znaczy, gdy rozpoczęła się ta ,,apokalipsa'' było w miarę w porządku. Ataki działy się bardzo rzadko i do tego przypadkiem. Teraz nasiliły się, a potwory zaczęły napadać na nas we własnych domach.
          Teraz gapiłam się jak głupia z szeroko rozwartymi oczami na zbliżające się zwierzę (jeżeli tak to można nazwać). Zamknęłam oczy i postarałam się wyciszyć, pomimo wrzasków Annie.
- Idźcie beze mnie. - nakazałam dostatecznie głośno, by przekrzyczeć krakanie.
- Ale Grace... - zaczęła protestować, lecz jej przeszkodziłam.
- Powiedziałam idź. - warknęłam i tym razem Annie posłuchała.
,,W najlepszym przypadku przeżyją dwie osoby''
Jedno z nas musi się poświęcić.
A to będę ja.
             Usłyszałam za plecami ciche ,,klik'' i trzaskanie zamykanych drzwi. Kamień spadł mi z serca, chociaż nie do końca.
,,Są bezpieczni'' uspokajałam się. Chyba.
               Czekałam i czekałam ale,,, nic nie nadchodziło. Żadnego bólu, szarpania, rozrywania ciała... nawet krakanie ucichło. Powoli i niepewnie uchyliłam powieki i omal nie spadłam z nóg. Ów przerażający i obrzydliwy kruk po prostu stał z rozłożonymi skrzydłami i mi się przyglądał. Zmniejszył odległość pomiędzy nami o kilka kroków, natomiast ja znów ją zwiększyłam cofając się. Zwierzę zbliżyło swój dziób do mojej twarzy wdychając mój zapach. Poczułam odór nie do zniesienia i odwróciłam głowę z niesmakiem. Stwór, jakby mnie rozumiał oddalił swój łeb ode mnie, umożliwiając tym widok na jego osobę. Spojrzałam w jego oczy, lecz zamiast tego strachu, czy dzikości, ujrzałam... zrozumienie? Coś jak ludzkie oczy. Jakbym patrzyła na człowieka tylko przebranego za inne stworzenie. W jednej chwili ulotniła się ze mnie panika, pozostawiając po sobie ciekawość.
                  Nagle ptak otworzył dziób, lecz zamiast nieprzyjemnego krakania, wydobył się z niego lekko skrzeczący, ale zrozumiały głos.

- Zbliża się ten dzień,
Czas walki ostatecznej,
Zniszczysz wszechogarniający cień,
Rozpoczniesz dzieje radości bezkresnej.

Lecz strzeż się, moja miła,
To wszystko się dopiero zaczyna,
Posłannik Znikąd Ci w tym pomoże,
inaczej rozleje się twojej krwi morze.

               I teraz najdziwniejsze. Kruk skłonił się nisko, a jego oczy z powrotem stały się dzikie i nieświadome. Wzbił się w powietrze i wyleciał przez rozbite okno. Wciąż oszołomiona chwyciłam po omacku za klamkę, nacisnęłam i wybiegłam na otwartą przestrzeń.
             Pędziłam ile sił w nogach, by tylko znaleźć się od miejsca, gdzie to się wydarzyło. czy to była pogróżka? Przepowiednia? Gówno prawda. Wiem, że dużo się teraz dzieje, ale nie aż takie rzeczy.
             Znalazłam się na niewielkiej polance zewsząd otoczoną drzewami i innymi roślinami. Zwolniłam kroku i z palącymi płucami szłam powoli na przód.
- Grace! - wykrzyknął dziecięcy głosik. Westchnęłam z ulgą i znów zmusiłam się do biegu. Na przeciw również wybiegła mi mała, chłopięca sylwetka. Oboje przywarliśmy do siebie, a David zaczął cichutko płakać.
- Myślałem, że już nie wrócisz. - szepnął pomiędzy chlipnięciami.
- Ja też. - powiedziałam niemalże bezgłośnie, by brat nie mógł tego usłyszeć. Ciągle po głowie chodziły mi słowa tego stwora.

,,Inaczej rozleje się twojej krwi morze...''

 Nie chciałam się nad tym teraz zastanawiać, i stracić trochę poharatanego, ale dobrego humor. Wzięłam brata za rękę i pozwoliłam prowadzić się do niejakiej ,,kryjówki''.

------------------------------------------
 Najtrudniejsze za mną:)
Nie będę za dużo paplać, bo nie ma takiej potrzeby. Kolejne rozdziały będą się pojawiać ok. co tydzień.
Mam nadzieję, że historia Grace tak was zaintryguje, że zostaniecie ze mną do końca:)