Rozdział 2

Bo los pragnie, byś spełnił swoją Własną Legendę.
 ~Paulo Coelho

          Szliśmy w ciszy, trzymając się za rękę. Oboje byliśmy wyczerpani dzisiejszym dniem i nikt z nas nie miał dość siły, żeby zacząć jakąś rozmowę o niczym. Mimo, iż David był jeszcze dzieckiem, ostatnie miesiące spowodowały u niego duże zmiany psychiczne. Od zawsze był mądry, lecz teraz zachowuje się, jakby był starszy o dziesięć lat (no, może poza takimi chwilami jak ta sprzed pięciu minut).

         Nagle, nie wiadomo dlaczego, zaczęło się we mnie gotować ze złości. Jakim prawem ten świat ma prawo odbierać komuś tak bezbronnemu szczęśliwe chwile dzieciństwa, których już nigdy nie odzyska? Nie dość, że na własne oczy widział jak świat się rozpada, to jeszcze zostaliśmy wplątani w sam środek tego cholerstwa.

- Grace, to boli... - zapiszczał mały. Zorientowałam się, że podczas swoich przemyśleń nieświadomie zaczęłam coraz mocniej ściskać jego drobną rączkę.

- Przepraszam. - wyraziłam swoją skruchę i pogłaskałam go kciukiem po delikatnych paluszkach. Podczas dalszej drogi już nie odpływałam myślami, za to dokładnie obserwowałam okolicę (chociaż nie było za bardzo na co patrzeć: drzewo, drzewo, krzak, drzewo, drzewo...).

        Po jakichś dwudziestu minutach dotarliśmy do miejsca, gdzie stał, oczywiście całkowicie zamaskowany, namiot. Naprzeciw wyszła nam Annie z ulgą wymalowaną na twarzy.

- Jezu Chryste, Grace, tak się martwiłam! - przytuliła mnie z taką siłą, że prawie zwaliła mnie z nóg. Na krótką chwilę puściłam dłoń brata i odwzajemniłam gest macochy. Gdy już oderwałyśmy się od siebie, dostrzegłam w jej oczach lśniące łzy.

- Annie, ogarnij się, bo zaraz sama się poryczę. - powiedziałam żartobliwie, na co się uśmiechnęła i szybko zamrugała kilka razy, wysuszając oczy. Uniosłam swój wzrok ku górze. Zaczynało się ściemniać. - Chyba pora iść spać. - oznajmiłam. Nocą, z ukrycia wychodzili ci, których szczególnie nie chcieliśmy spotkać, dlatego też całą trójką czym prędzej weszliśmy do namiotu z nadzieją, iż jest wystarczająco zamaskowany.

        Tej nocy nie potrafiłam zasnąć. Moje myśli wciąż krążyły wokół słów, jakie powiedział mi kruk. Dlaczego akurat ja? Co jest we mnie takiego, że skłoniło tego 'kogoś' do zrobienia ze mnie jakiejś bohaterki? Czy już nie wystarczy im, że przez to wszystko straciłam rodziców? Obraz zaczął mi się nieco zamazywać, więc energicznie przetarłam oczy, zanim całkowicie bym dopuściła do psychicznego rozpadu. Nie mogę sobie pozwolić na załamanie. Muszę się opiekować David'em i Annie. Nie przeżyliby utraty kolejnego i w zasadzie ostatniego członka rodziny...

        Szelest.

        Jak na zawołanie usiadłam prosto w pełni obudzona i gotowa do obrony. Księżyc świecił tej nocy zaskakująco jasno, więc idealnie było widać ruszające się cienie na zewnątrz. Odetchnąwszy głęboko, zaczęłam rozsuwać zamek od wejścia do namiotu, starając się zrobić jak najmniej hałasu. Wyskoczyłam na zewnątrz, rozglądając się dookoła.

        No pięknie.

        Wokół namiotu panoszyły się wilki. Jednakże nie zwyczajne. Były to zmutowane wilki. Dwa razy większe od zwyczajnych i posiadające dwa razy liczniejsze rzędy kłów. Niektóre, zwłaszcza przywódcy stad, posiadały moce, związane z konkretnym żywiołem.

        Stałam jak sparaliżowana, nie wiedząc czy atakować, uciekać, a może wrócić do namiotu i udawać, że to tylko zły sen? Było ich za wiele, by myśleć o jakimkolwiek natarciu. Ucieczka zwróci na mnie ich uwagę, czym mogę zapewnić spokój śpiącym w namiocie. Z drugiej jednak strony te bydlaki dogoniłyby mnie, zanim pokonałabym pół kilometra. Nie miałam jedna dużo czasu do namysłu, gdyż jedna z bestii wyczuła moją obecność i odwróciła się w moją stronę, przewiercając mnie swymi złotymi, jarzącymi się ślepiami. Stanęłam sparaliżowana, nie wiedząc co począć. Poczułam na plecach zimny pot, a w głowie w kompletnym chaosie, starałam się odnaleźć najlepsze wyjście z niefortunnej sytuacji.

        Wtedy stało się coś, od czego aż mi szczęka opadła z wrażenia.

         Zwierzę o wyjątkowych tęczówkach, po chwili lustrowania mnie wzrokiem, odwróciło się do swoich kompanów, i bez słowa ruszyło w głąb lasu, a reszta stada grzecznie pobiegła za nim. Ulga zawładnęła całym moim ciałem. Rozejrzałam się wokół podejrzliwie, nasłuchując jakichkolwiek dźwięków.

        Cisza.

        Powoli zaczęłam z powrotem wchodzić do namiotu, zamykając za sobą wejście. Ułożyłam się w środku, przytulając do siebie śpiącego brata. Wydarzenie sprzed chwili wyssało ze mnie całą energię, jaką jeszcze w sobie miałam i poczułam, jak zamykają mi się oczy. Co jeszcze mnie zaskoczy w tym popapranym życiu? Z tą myślą zapadłam w płytki sen.

------------------------------------------

Poprawka rozdziału drugiego. Wróciłam! 

Może to po prostu przez rok szkolny, nie wiem, lecz odzyskałam swoją, zgubioną jakiś czas temu, wenę. Mam nadzieję że kogoś to ucieszyło ;)

Kontynuację opowieści postaram się opublikować w najbliższym tygodniu, lecz nie mogę tego obiecać, gdyż czeka mnie w tym czasie dużo pracy.

Mimo wszystko, czekajcie! Gwarantuję, iż nie pożałujecie...